2012 yapımı Dredd, izleyiciyi şiddetin ve suçun kol gezdiği distopik bir gelecek metropolü olan Mega City One'a götürür. Film, adaleti anında dağıtan, yargıç, jüri ve cellat rollerini tek başına üstlenen bir kolluk kuvveti olan 'Yargıçlar'ın efsanevi üyesi Dredd'i konu alır. Karl Urban'ın canlandırdığı Dredd, yeni çaylak yargıç Anderson'ı (Olivia Thirlby) sınayacağı rutin bir görevde, uyuşturucu baronu Ma-Ma'nın (Lena Headey) kontrolündeki 200 katlı devasa Peach Trees apartman kompleksine sıkışıp kalır.

Filmin yönetmen koltuğunda Pete Travis otururken, senaryo Alex Garland'ın imzasını taşır. Dredd, karmaşık bir hikaye anlatımından ziyade, yoğun, sıkıştırılmış bir aksiyon ve gerilim üzerine kuruludur. Apartmanın kat kat temizlenmesi, stratejik çatışmalar ve 'Slo-Mo' adlı uyuşturucunun neden olduğu, zamanın yavaşladığı görsel olarak çarpıcı sahneler, filmin temel dinamiklerini oluşturur. Karl Urban'ın yüzünü neredeyse hiç göstermeden, sadece sesi ve duruşuyla ikonik bir karakter yaratması takdire şayandır.

Dredd izlemek için birçok neden var. Öncelikle, temiz ve etkili aksiyon sahneleri, sürekli yükselen bir gerilim eğrisi sunar. Görsel efektler, özellikle Slo-Mo sekansları, estetik bir şiddet ve renk cümbüşü yaratır. Karakter gelişimi, özellikle çaylak Anderson'ın psikik yetenekleri ve içsel çatışmaları üzerinden ilerler, ona insani bir derinlik kazandırır. Film, adalet, otorite ve insanlık temalarını, diyalogdan çok eylemlerle sorgular. 95 dakikalık süresiyle fazlalıklardan arınmış, soluksuz bir tempo yakalar. Bilim kurgu ve aksiyon sevenler için, özgün dünyası ve sert atmosferiyle mutlaka izlenmesi gereken bir kült film adayıdır.