Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en zorlu ve tartışmalı filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Başkan ve Bir Piskopos), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, onlara 120 gün boyunca fiziksel, cinsel ve psikolojik işkencelerden oluşan sapkın bir rejim uygular.

Pasolini, bu şok edici anlatımı, faşizmin ve mutlak iktidarın doğasını, tüketim toplumunu ve sistematik şiddeti alegorik bir dille eleştirmek için kullanır. Film, seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlayan açık sahneleriyle bilinir, ancak amacı salt şok değil, derin bir politik ve felsefi sorgulamadır. Oyuncuların performansları, bu kasvetli ve baskıcı atmosferde maruz kalınan dehşeti soğukkanlı bir gerçeklikle yansıtır.

Yönetmenin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan film, görsel şiirselliği ve katı kompozisyonlarıyla dikkat çeker, şiddetin estetize edilmesi değil, çıplak ve rahatsız edici bir şekilde sunulması amaçlanır. 'Salò', kolay izlenebilir bir film değildir; seyirciyi ahlaki sınırları, iktidarın yozlaştırıcı doğasını ve insanlığın karanlık tarafını düşünmeye zorlayan zorlu bir deneyim sunar. Sinemanın sınırlarını test eden, unutulması güç ve derinlemesine düşündüren bu başyapıtı izlemek, 20. yüzyılın en önemli ve rahatsız edici sanatsal ifadelerinden birine tanıklık etmek demektir.